HET WAS OPNIEUW EEN SUCCES

Ze kwamen uit heel Nederland om deel te nemen aan een tocht waarin paarden en mensen een hoofdrol spelen.Het is voor de deelnemers een feestelijk gebeuren. Ze genieten van het landschap waarlangs de route voert. De deelnemers uit het zuiden hebben Drenthe mooi gevonden. Het bevalt als regel zo goed dat na afloop de vraag wordt gesteld, wanneer gaan we opnieuw. Zo was dat na de zogenaamde “Grote Keientocht”in in 2003. Ook nu na de “Drokke Dörpentocht “, in de eerste week van augustus, is wederom die vraag gesteld. Blijkbaar is het gezamenlijke trekken, het samen ondernemen voor de deelnemers met zowel trekpaarden als haflingers zo’n bindend element dat men aan het einde van de tochten, ondanks de vermoeidheid, al weer verlangt naar een nieuw avontuur ergens door een rustgevend landelijk gebied. Dan wordt aan degenen die een dergelijke tocht hebben voorbereid een gewetensvraag voorgelegd. Immers voor de organisatie die zo mogelijk vlekkeloos moet verlopen is een gedegen voorbereiding noodzakelijk. Het is geen kleinigheid om een stoet van een kilometer lang door de dorpen en steden te leiden, zonder dat zoiets de ergernis wekt bij mensen die zich denken te moeten haasten in deze ingewikkelde maatschappij. Zij die dit jaar de tocht hebben voorbereid en begeleid verdienen respect voor de gedegenheid waarmee men tewerk is gegaan. Die gedegenheid bleek bij de terugkomst bij de manege in Exloo ondanks de regen die op de laatste dag wel erg rijkelijk vloeide. Men was tevreden en voldaan over hetgeen gedurende zes dagen tijdens de tocht door Drenthe werd getoond en geboden. De vertegenwoordigers van de afdelingen Friesland, Groningen en Drenthe van de Koninklijke Vereniging “Het Nederlandse Trekpaard en De Haflinger”en van de Vereniging “De Aangespannen Haflinger”hadden ook niets aan het toeval overgelaten. Zij verdienen een pluim voor het resultaat en de perfecte begeleiding tijdens de dagen van de trektocht.

MEN TROK VAN MANEGE NAAR MANEGE

Voor de paarden moet aan het einde van de tocht een weide worden gevonden. Ze moeten worden gevoerd en gedrenkt. Zij hebben voorrang op de mensen en dat is goed. De dieren hebben immers de weg van de dag moeten afleggen en de mensen moeten trekken dan wel dragen. De dieren doen dat als regel zonder daartegen te protesteren. Wij mensen kunnen daaraan wel eens een voorbeeld nemen. De maneges bieden de mogelijkheid tot overnachten en voorzover de mensen niet een caravan hebben meegebracht voor de trektocht, wordt dat dan een gemeenschappelijke slaapgelegenheid. Het slapen valt ondanks de vermoeidheid en na de warme maaltijd wel eens tegen, omdat vaak nog wordt nagepraat over de belevenissen van de dag. Vanzelfsprekend wordt ook nog wel eens een drankje genuttigd dat de stemming verhoogt althans beïnvloedt. De volgende morgen moet men echter weer vroeg uit de veren want stipt om 8 uur in de morgen werd de tocht hervat, behalve op de laatste dag. Voordat men bij de manege onderdak vindt is er wel veel vooraf gegaan. Zij die verantwoordelijk voor de stalling en het onderdak zijn, zijn daarmee tijdens de dag van de tocht er al heel druk bezig. Er moet in de weiden een scheiding zijn tussen de trekpaarden en de haflingers opdat de één niet door de ander van het voer wordt verdreven. Op zich is dat geen probleem en is dat gemeenschappelijk weiden van de rassen een heel mooi beeld waarvan ook mensen die komen kijken naar het spektakel heel erg kunnen genieten. Als opperstalmeester fungeerde Hendrik Kinderman en hij werd bijgestaan door Pieter Koopal, Marinus Torensma, Johan Torensma en Jan Hamminga. Je kon er zeker van zijn dat die voorbereiding perfect was geregeld, dankzij de inzet van deze mensen.

DE CATERING ONDERWEG

Voor de inwendige mens en voor de paarden moet ook tijdens de tocht goed worden gezorgd. Gelukkig zijn daarvoor mensen beschikbaar die ook bij vorige tochten hun dienstbaarheid hebben laten blijken en hebben getoond dat zij die taak uitstekend verstaan. Jo en Annie Gooiker, daarin bijgestaan door Reintje Kinderman en Vera Koiter zorgden iedere dag voor koffie en thee en daarnaast voor allerlei frisdrankjes en chocolademelk. Ook onder andere brood in de vorm van krentenwegge en cake waren beschikbaar. Daarnaast was er water voor de paarden tijdens de pauzes onderweg. Als je die zorg voor mens en dier onderweg volgt en ziet hoe de deelnemers die zorg waarderen en zich schikken in de wachttijd die soms even nodig is, dan blijkt ook daarbij weer dat zij die met paarden omgaan vriendschap en geduld in hoge mate tonen. Dan doet ook niet terzake of men met een trekpaard of een haflinger deelneemt aan de tochten. Men vormt een eenheid die in andere verbanden wel eens te wensen overlaat.

DE BEGELEIDING TIJDENS DE TOCHT

Als door dorpen en steden wordt gereden of als wegen moeten worden gekruist dan is het nodig dat de overige deelnemers aan het verkeer weten dat zij rekening moeten houden met de stoet van paarden, karren en mensen. Dan zijn er de zogenaamde verkeersregelaars die zich van die taak bewust zijn en daar waar nodig maatregelen nemen. Dan zie je dat het overige verkeer begrijpt dat ze worden opgehouden door de stoet. In het algemeen wordt daarover niet moeilijk gedaan. Bovendien kan men dan even genieten van het schouwspel van paarden, mensen en karren dat aan het oog voorbij trekt. Je ziet dan dat ook mensen die verder niets met paarden van doen hebben, genieten van dat schouwspel en van de rust die de paarden uitstralen. Van belang is daarbij wel dat vooraf overleg met gemeenten en politie is gevoerd en toestemming is verkregen om van de geplande wegen gebruik te mogen maken. Het zijn in hoofdzaak dames die zich de begeleidende taak eigen hebben gemaakt en zich in duidelijk zichtbare kleding, met het opschrift verkeersregelaar, fietsend door de Drentse dreven zich van kruispunt naar kruispunt spoeden. Het waren de dames mevr. De Boer, Vera Kosters, Winnie Nienhuis, Corinna Peters, Josefine Suetens,Tsjakkie Sureveen en Annet Vollenbroek. Mede verantwoordelijk voor een goed verloop van de begeleiding waren Jan Dubbelboer als opperhoofd en Jan Seubring, Marcel Vollenbroek, Barry Schotman en Hielke Strampel.

HET VERMAAK VAN PUBLIEK ONDERWEG

Als tijdens de tochten ook de paardenrassen nog kunnen worden gepromoot en als kan worden getoond voor welke doeleinden de paarden kunnen worden ingezet dan is het goed om dat op bepaalde plaatsen, in combinatie met een rustpauze, aan het publiek te laten zien. Dat werd dan ook tijdens deze tocht op verschillende plaatsen gedaan. Zo werd op de brink in Annen getoond dat ook met aanspanningen het ringsteken kan worden gedaan. Dat is minder gemakkelijk dan zittend op een gezadeld of ongezadeld paard zoals in Zeeland wordt gedaan, maar het kan. Dan is er het touwtrekken van mensen tegen paarden. Het lijkt dan even alsof de mensen het paard kunnen overwinnen maar als het er werkelijk op aan komt dan is er geen mogelijkheid tot overwinnen en winnen altijd de paarden. Voor kinderen is het plezierig als zij worden toegelaten op een kleed dat getrokken wordt door paarden in draf – een zogenaamd vliegend tapijt - om te proberen zo lang mogelijk te blijven zitten dan wel te blijven staan. Zowel het zitten als het staan is moeilijk en de kinderen rollen dan ook vlot na de start in het gras en hebben daarbij heel veel plezier en voelen dit als een spannende belevenis. Ook de wendbaarheid van de paarden en de stuurmanskunst van de menners worden getoond door het opstellen van pionnen waarbij het erop aankomt tussen pionnen door de te gaan zonder dat deze worden geraakt. Dan blijkt ook weer dat de beide rassen zich voor dit spel heel goed lenen. Dat zien we immers ook van de trekpaarden tijdens de wedstrijden van de Power Horse Competition, de PHC. De voorbereiding van de wedstrijden in de verschillende dorpen en steden was in handen van de activiteitencommissie bestaande uit Hilde Derks, Jan Pieter Nienhuis, Be Pranger, Marcel Vollenbroek en Ellen Meesters.
Het grootste spektakel vond plaats in de Kerkstraat in Assen in de vorm van ringsteken en wel op de woensdag waarop veel mensen in de stad zijn ter gelegenheid van de activiteiten tijdens de zogenaamde Bartjes Midweek. Het was hier dan ook werkelijk noodzakelijk dat assistentie werd verleend door de politie van Assen om alles in goede banen te leiden. Het talrijk aanwezige publiek heeft zich wel verbaasd over de mogelijkheden van de beide rassen en tegelijkertijd genoten van het kletteren van de hoeven en het ratelen van de karren in verschillende modellen waaronder diverse originele authentieke wagens, die in het verleden voor speciale doeleinden werden gebruikt zoals oogst -, kolen -, jachtwagens en ook een winkelwagen.

DE ORGANISATIE IS VEELOMVATTEND

De organisatie en voorbereiding van een dergelijke tocht is geen kleinigheid, Als gedurende zes dagen door een gebied moet worden getrokken dan moet dat gebied aantrekkelijk zijn om door te gaan maar ook beschikken over wegen die het toelaten om daar met een lange stoet over te gaan. Dan moet er gekozen kunnen worden voor wegen en paden waarop weinig overig verkeer vertoeft. Naar mijn mening is de organisatie daarin ook deze keer weer goed geslaagd. Natuurlijk kom je dan zaken tegen die moeilijk of niet oplosbaar zijn maar met goede wil en goed overleg met de autoriteiten lukt het meestal wel. Soms kan het nodig zijn te improviseren als veranderingen optreden als gevolg van het weer of door verlegging van wegen. Zij die kunnen improviseren lossen dan de zaken op. Er gaan veel vergaderingen aan de tocht vooraf en veel wegen moeten vooraf worden verkend. Er zijn echter mensen die als zij de voorbereiding op zich hebben genomen van geen wijken en van geen ophouden weten. Zij zorgen dat het goed komt. Dat waren de vertegenwoordigers van de afdelingen zoals hiervoor genoemd. Zij allen verdienen een pluim voor het goede verloop van de tocht van de “Drokke Dörpen”. Zij mogen het nog eens doen volgens de wensen die op de slotavond tijdens het diner zijn geuit.

TENSLOTTE

Een tocht met paarden en mensen is niet te doen als niet ook mensen die over materialen die van belang zijn tijdens de tochten, bereid zijn die materialen voor dit doel beschikbaar te stellen. Zo is er steeds een vrachtauto van de heer Holwerda die de trektocht de hele dag volgt en mede fungeert als een bezemwagen en waarin de slaapspullen worden vervoerd van manege naar manege. Dan is er ook een toiletwagen en zijn er bevoorradingswagens. Dan moeten namen als Siem Hofman, Lieuwe van der Wal en Gruppen Vijvertechniek evenals van bakkerij van de Zee en de fa. Wiersma worden genoemd, voor het beschikbaar stellen van voeding en technische middelen die onmisbaar zijn tijdens de tochten die zijn of worden georganiseerd. Ook voor die mensen past een woord van dank voor hun bijdrage aan het welslagen van de tocht. Voor een beeldverslag op video zorgt al jaren Andries van der Veen.

F. Post